السيد الخميني
رسالهء نجاة العباد 155
رساله نجاة العباد و حاشيه بر رساله ارث ملا هاشم خراسانى ( فارسى ) ( موسوعة الإمام الخميني 28 )
مسأله 3 - اگر به وسيلهء آروغ زدن چيزى خارج شد و به فضاى دهان رسيد و سپس بدون اختيار برگشت ، روزهء او باطل نمىشود و چنانچه با اختيار خود بلعيد ، روزهء او باطل و قضا و كفاره هم بر او واجب مىشود . مسأله 4 - شخص روزهدار چنانچه بداند اگر آروغ بزند چيزى از دهان او خارج مىشود كه مانند قى كردن است ، نبايد آروغ بزند . مسأله 5 - اگر آب دهان در فضاى دهان روزهدار جمع شود و آن را فرو برد اگرچه عمداً متذكر چيزى مانند ترشى شده باشد كه سبب جمع شدن آب دهان است روزهء او صحيح است . مسأله 6 - آب بينى چنانچه به فضاى دهان نرسد و فرو رود اشكال ندارد . اما چنانچه به فضاى دهان رسيد ، احتياط واجب آن است كه آن را فرو نبرد . مسأله 7 - اگر مگس در گلوى روزهدار برود چنانچه ممكن باشد بايد آن را بيرون آورد و روزهء او باطل نمىشود . آنچه براى روزهدار مكروه است مسأله 1 - چند چيز براى روزهدار مكروه است و از آن جمله است : اول : دوا ريختن و سرمه كشيدن به چشم ، در صورتى كه مزهء آن به حلق نرسد ، و چنانچه اكتحال با چيزهاى معطر و امثال آن صورت نگيرد كراهت ندارد . دوم : انجام دادن هر كارى كه مانند خون گرفتن و حمام رفتن باعث ضعف مىشود ، انفيه كشيدن اگر نداند كه به حلق مىرسد و اگر به حلق برسد و فرو برد روزهاش باطل مىشود ، بو كردن گياهان معطر ، نشستن زن در آب ، تر كردن لباس كه در بدن است . سوم : كشيدن دندان و هر كارى كه به واسطهء آن از دهان خون بيايد ، بىجهت آب يا چيزى در دهان كردن . همچنين مكروه است انسان بدون قصد بيرون آمدن منى زن خود را ببوسد يا كارى كند كه شهوت خود را به حركت آورد .